Column

Zomerslaap

Geschreven door Leonieke van Lindert

Talloze keren ben ik gewaarschuwd dat mijn columns me wel eens mijn baan zouden kunnen kosten. Had een handvol collega’s me, na het verschijnen van mijn eerste columns, niet geappt dat ze geen contact meer wilden? En dat ze me nog verder een prettig leven wensten?

 

Eentje verblijdde me nog met een vilein appje met de vraag of ‘ik kortsluiting had in mijn hoofd’. De rest van mijn collega’s zweeg en zwijgt nog altijd. Sindsdien is het stil om me.

Natuurlijk realiseerde ik me dat mensen van mijn teksten aanstoot zouden kunnen nemen, maar uit angst stoppen met schrijven was geen optie. Ik ben een vrij mens en wil dat vooral zo houden, voor mijzelf én voor mijn kinderen.

Was ik door mijn werkgever niet juist aangenomen op competenties als ‘het vermogen om kritisch na te kunnen denken’, ‘uitstekende analytische vaardigheden’, ‘leiderschap kunnen tonen’ en ‘stevig in de schoenen staan’? Frappant dat je vervolgens op het inzetten van diezelfde competenties wordt afgerekend en ontslagen. Uiteraard bracht het management het alsof ik op totaal andere, irrelevante gronden zou zijn weggestuurd. Voorspelbaar en doorzichtig.

Als ik, als kostwinner, mijn inkomen niet zo hard nodig had gehad, had ik er smakelijk om kunnen lachen. Zeker nu er een schreeuwend tekort aan personeel schijnt te zijn bij bepaalde uitvoeringsorganen van de overheid. Is er eigenlijk wel een tekort? De overheid jast ieder indivu die een afwijkend geluid laat horen snel en efficiënt uit de organisatie.

 

Zomerslaap

Het was eind mei 2022, de zomer kondigde zich aan en mijn column over de Ontzorgingsstaat was net verschenen. Overal zag ik mensen weer plannen maken, want corona en maatregelen leken opeens mijlenver weg. Het werd nog stiller, deze keer in mijzelf. Ik werd stil maar bleef wakker en waakzaam.

Ik heb geleerd rekening te houden met mensen die slapen, want slapen, dat doe je tenslotte voor de ander. De wereld is in slaap, in diepe slaap zelfs. Zou het een nieuw fenomeen zijn, een nieuwe pandemie wellicht, een zomerslaap waaraan geen einde lijkt te komen?

Mensen die ik twee jaar lang als makke schapen hun prikken heb zien halen, en zelfs hun kinderen lieten vaccineren zonder daarbij kritische vragen te stellen, zie ik plannen maken voor exotische vakantietrips. Waar ze zich eerder nog aan de meest onzinnige regels hielden, reizen zij deze zomer zonder een spoortje twijfel in afgeladen vliegtuigen naar overbevolkte toeristentrekpleisters. Kunnen ze straks in het najaar weer de sociale deugburger uithangen.

Anderen, met hun mond vol over klimaat, wisselen hun fraaie elektrische leaseauto zonder schroom in voor een, naar eigen zeggen, vervuilende benzineauto. Klimaat is natuurlijk erg belangrijk, maar stel je voor dat je straks op vakantie de ongemakken van die kort bruikbare batterij moet ervaren. En een kleine groep zie ik passeren op straat met mondkapjes op en lege en vooral angstige ogen, zich beschermd wanend door een lapje stof vol met bacteriën.

Zum kotzen.

 

Babs de Rabobarbie

Over braakneigingen gesproken, toen ik die mevrouw aanhoorde die werkte voor de bank die ooit een coöperatieve boerenleenbank was, hoopte ik even dat we te maken hadden met een perfect uitgevoerd deepfake. Helaas heeft Barbara Baarsma deze woorden werkelijk uitgestoten. Ze pleitte voor het invoeren van een systeem dat uitstoot van CO2 zou moeten reguleren via CO2-wallets.

Hoever is deze vrouw afgegleden, Hoe kun je bezorgd zijn over de gevolgen van de CO2-uitstoot voor de planeet, terwijl je in één moeite je eigen uitstoot afkoopt over de rug van anderen? Baarsma pleit voor het bewust creëren of vergroten van een ongelijkheid, zonder enige vorm van compassie en medemenselijkheid.

De rijken kopen hun recht op verre vliegreizen van de armen, die het land niet meer uit kunnen. De rijken mogen biefstuk eten, de armen moeten zich voeden met maden. De rijken mogen zich in een auto verplaatsen, de armen moeten lopen. Ziedaar de toekomst die de Rabobank voor ons in petto heeft. Een ongekende uitsluiting, nee, uitstoting van de armen.

Of brabbelde Baarsma maar wat? Moeten we haar pleidooi maar als irrelevante wartaal beschouwen? Een uiting van parasomnie, die optreedt tijdens een maandenlange diepe slaap?

 

Sirenes

Naast mijn huis is een groot terras, waar ik veel mensen zie en spreek. Wat ik daar tijdens deze stille zomer van 2022 dagelijks aanschouw, raakt me eigenlijk nog meer dan de parasomniale plannen van Rabobarbie.

Al een paar maanden lang is het in bijna ieder gesprek raak. Iedereen mankeert wel iets. Mensen blijven maar corona krijgen, ondanks hun vaccinaties. Van echte ziekte is geen sprake. Stuk voor stuk bestempelen mijn gesprekspartners de infectie als het gevoel van een flinke kater. Maar tegelijkertijd vertellen ze me achteloos dat ze al voor de derde, vierde en soms zelfs al vijfde keer een positieve testuitslag hebben gehad.

Op vragen als “zet je dat dan niet aan het denken?” of “denk je dan echt dat de vaccins zo goed werken?” komt steevast een antwoord als “zonder vaccinaties was het misschien wel veel erger geweest”.

Wat moet je dan nog zeggen? Ik zwijg.

Als ik afga om wat ik hoor, groeit het aantal blaas- en darmontstekingen en gevallen van gordel- en netelroos sneller dan het onkruid tussen mijn stoeptegels. Ik zie opvallend veel vrouwen die al jaren niet meer jeugdig zijn, maar toch jeugdpuistjes in het gezicht hebben. Ik hoor steeds vaker over obscure neurologische problemen praten, waarvan ik altijd had gedacht dat ze uiterst zeldzaam waren. En dan zijn er nog de talloze gevallen van terugkerende kanker, bijna altijd ernstig van aard.

Op het toch al drukke kruispunt waar ik woon rijden de ambulances af en aan. Sirenes voeren al maanden de boventoon, maar soms denk ik dat ik de enige ben die ze hoort. De oproepen om te komen reanimeren (ik ben vrijwilliger in de buurt) zijn de afgelopen maanden meer dan verdubbeld.

 

Kortere dagen

Terwijl de oversterfte schrikbarend hard stijgt en toch om onverklaarbare redenen niet onderzocht wordt, de energieprijzen de pan uitrijzen en we afstevenen op de grootste economische ellende die je maar kunt bedenken, draaien de propagandamachines overuren en lakken censoren sneller dan ooit teksten zwart. En dus blijft het gros van de mensen stil en inactief.

De dagen worden inmiddels weer korter. Langzaam bewegen we ons in de richting van een najaar waarin naar verwachting pikdonkere wolken boven ons hoofd zullen hangen. Eigenlijk zouden we ons moeten voorbereiden op een periode van kou en schaarste, maar in plaats daarvan slapen de meesten van ons.

Ze worden niet gealarmeerd door de huizenhoge vlammen van een wereld die in brand staat. Ze zijn verzonken in een diepe zomerslaap, die straks waarschijnlijk naadloos zal overgaan in een net zo diepe winterslaap.

Rust zacht, mensheid.

 

Over de auteur

Leonieke van Lindert

Leonieke van Lindert heeft een (notarieel-)juridische achtergrond, en bekleedt een juridische functie. Ze was geruime tijd actief binnen de farmaceutische industrie, en werkte als docent Nederlands. Sinds het uitbreken van de coronapandemie schrijft ze columns.