Rare jongens, die Romeinen. Jaja, dat zal wel. Maar ondertussen lijkt het er verdacht veel op dat hun werkwijze vandaag de dag wordt gekopieerd om niets minder dan een wereldheerschappij te stichten.
Ga er maar aan staan. Waaraan? Aan het vestigen van een wereldheerschappij. En toch lijkt die opzet te slagen. Het is steeds duidelijker dat er achter de schermen innig samengewerkt wordt in een tricolore alliantie tussen Staat (overheid), Kapitaal (financiële instellingen en multinationals) en NGO’s (voor de zogenaamde feel good-factor). De privéjets vliegen af en aan om publiek-private samenwerkingsverbanden af te stemmen en te bezegelen in luxe oorden.Na verloop van tijd dalen de aldaar genomen beslissingen neer in de bestuurskamers van lokale gemeenschappen. Het ambtenarenapparaat is er al op voorbereid via talloze hutje-hei-sessies, conferenties en studiedagen.
Ter versterking van de boodschap is daarnaast een breed netwerk opgebouwd met functionarissen uit alle geledingen – van politici van links tot rechts en beleidsmakers, via denktanks, adviseurs, consulenten en journalisten tot wetenschappers, influencers, factcheckers en techbro’s. Alles bij elkaar ontkom je niet aan de vaststelling van George Carlin: It’s a big club and you ain’t in it.
En precies daar wringt de schoen. Degenen voor wie gezegd wordt dat het allemaal gedaan wordt – voor ons, de mensen, jij en ik – hebben geen stem, geen plek aan tafel. Wij staan buitenspel. Of beter gezegd, wij hebben ons buiten spel laten zetten.
Wij, de toeschouwers
De rol die ons is toebedeeld (maar waar we natuurlijk geen genoegen mee hoeven te nemen), is die van toeschouwer in een machtsspel dat over onze hoofden heen wordt gevoerd. Wij mogen klappen of boe roepen, maar hebben niets in de melk te brokkelen. Terwijl er wel het nodige op het spel staat: onze verworven vrijheden en ons recht op zelfbeschikking. Die geven we niet zomaar op. Niet onder brute dwang. Dat zou er te dik bovenop liggen.
We doen het misschien wel als we daartoe verleid worden, zonder dat we in de gaten hebben dat we om de tuin worden geleid. Dat is de ultieme droom van elke machthebber. Dat mensen uit vrije wil, met het gevoel dat ze het doen voor hun eigen bestwil, hun soevereiniteit prijsgeven. En juist om deze illusie te creëren komt de Romeinse werkwijze als geroepen.
Ken je klassieken
De Romeinse aanpak kenmerkt zich door een langetermijnstrategie en een arsenaal aan instrumenten.
Die langetermijnstrategie is gebaseerd op twee fundamenten. Het eerste heeft betrekking op het concept van de Pax Romana, dat verkocht wordt als een vredesproject (doet de NAVO dat niet ook?), maar ondertussen een instrument voor onderwerping is. Onderwerping vindt plaats door economische integratie (de ‘Verenigde Staten van Europa’) en een toename van bureaucratie (Brusselse regeldruk). Hoe meer overgedragen wordt aan Europese en internationale wet- en regelgeving, hoe minder een land nog te zeggen heeft. En dat maakt elke vorm van verzet op voorhand vruchteloos.
Het tweede fundament ziet op het uitroepen van de noodtoestand. Waar in het oude Rome in tijden van crisis een dictator voor bepaalde tijd onbeperkte macht kreeg om de orde te herstellen, wordt nu een crisis als het even kan aangegrepen om tijdelijk verkregen noodbevoegdheden om te zetten in het nieuwe normaal.
Het arsenaal aan instrumenten dat ter beschikking staat, is indrukwekkend. Zonder volledigheid te pretenderen, volgt hier een greep daaruit: koper, let op; verdeel en heers; brood en spelen; orde uit chaos; ijzeren hand en eerst slaan.
Koper, let op (Caveat emptor)
Allereerst het waarschuwingsschot: koper, let op. Oorspronkelijk een handelsprincipe uit het Romeinse recht, maar ook als staatsprincipe goed bruikbaar. Er wordt mee bedoeld dat je zelf onderzoek moet doen. Als je dat nalaat moet je op de blaren zitten.
Rutte verwees naar dat principe toen hij op 24 februari 2021 in een Kamerdebat Abraham Kuyper als volgt citeerde (ook in deze column aangehaald): “Bij elke welgelukte aanslag op de vrijheid kan dus de staat nooit dan medeplichtige zijn, hoofdschuldige blijft de plichtvergeten burger zelf, die, in zonde en zingenot zijn zedelijke spierkracht verslappend, de kracht tot eigen initiatief verloor.”
Met deze uitspraak wordt de verantwoordelijkheid verlegd. Wie niet opkomt voor zijn rechten, verliest ze. Dat is de les die er uit getrokken moet worden. Het is dus oppassen geblazen als onze soevereiniteit wordt uitgehold door digitale ID’s, ‘groene’ dwangmaatregelen en centralisatie van financiële macht.
Verdeel en heers (Divide et impera)
Als het startsein eenmaal is gegeven, kan rustig doorgepakt worden. Het eerste instrument dat in aanmerking komt om op te pakken is verdeel en heers. Bij uitstek geschikt om weerstand onder de bevolking te breken door mensen tegen elkaar op te zetten. Alle tegenstellingen tussen links en rechts, woke en anti‑woke, fossiele en ‘groene’ energiebronnen, armer en rijker, handenwerk en hoofdwerk, donker en blank, islam en christendom, stad en platteland, vega en vlees, vaxxer en anti‑vaxxer, en tussen de VS en China hebben we daaraan te danken. (Op de tegenstelling tussen het Westen en Global South gaat deel 2 dieper in.)
Zolang mensen druk bezig zijn elkaar te bestrijden, ontgaat hen de machtsoverdracht die boven hun hoofden plaatsvindt. De machthebber krijgt zo vrij spel.
Brood en spelen (Panem et circenses)
De boog kan niet altijd gespannen zijn. Daarom zijn brood en spelen bedacht. Brood en spelen brengen comfort en leiden lekker af. Het gratis graan van vroeger is de meelwormburger van morgen, die bij gebrek aan landbouwproducten tegen inlevering van voedselbonnen bij de fabriek verkregen kan worden. De gladiatoren zijn ingewisseld voor voetballers.
Zodra een aantal voetballers samen luncht, siert dat gegeven gegarandeerd de volgende dag de voorpagina’s van de ‘kwaliteitskranten’. Het verdringt bijvoorbeeld het nieuws over verdragen die op dat moment worden getekend en verstrekkende gevolgen voor de gewone mens hebben.
Orde uit chaos (Ordo ab chao)
Het perfecte instrument om macht te centraliseren, is een crisis op zijn tijd. Het fungeert daarom als een favoriet wapen in de strijd. Sla dit artikel en dit artikel er nog maar eens op na. Denk aan de kredietcrisis, de coronacrisis, de energiecrisis, de klimaatcrisis, de immigratiecrisis, de woningcrisis, de mentale gezondheidscrisis en de continue stroom van oorlogen – het houdt niet op, niet vanzelf. Crises leiden tot chaos. En uit die chaos ontstaat al gauw een collectieve roep om orde. Dat is het ideale excuus om naar de macht te grijpen.
IJzeren hand (Manus ferrea)
Lastige opstandelingen kun je natuurlijk niet gebruiken als je een gooi naar de macht doet. Daar wist Rome ook wel raad mee. Niet de fluwelen handschoen, maar de ijzeren hand kwam daarvoor in aanmerking. Harde repressie. Iets wat we nu ook zien bij demonstraties waar niet alleen hard opgetreden wordt, maar demonstranten ook systematisch weggezet worden als ‘extremisten’. Door het verzet te criminaliseren en te demoniseren wordt de legitimiteit van de eigen positie versterkt en wordt elke vorm van opstand op voorhand de pas afgesneden.
Eerst slaan (Primus feri)
En degenen die van geen wijken willen weten, niet willen luisteren en het gezag ondermijnen, die moeten maar voelen. Die monden worden gesnoerd door een rake klap uit te delen, een snelle interventie. Het doel daarvan is de oppositie uit te schakelen en tegelijkertijd een voorbeeld te stellen. Dan weet iedereen dat je maar beter je mond kunt houden.
Wie profiteert (Cui bono)?
De vraag is tenslotte of wij tegenover dit wapenarsenaal met lege handen staan. Hebben de Romeinen ook nog iets voor ons in de aanbieding? Het antwoord daarop is volmondig ‘ja’.
In feite worden we in deze tijd uitgedaagd alles tegen het licht te houden. Wat klopt, wat niet. De vraag die deze verdiepingsslag inleidt, is simpel. Wie profiteert? Vraag jezelf af bij angst, rampen, chaos, crises en oorlogen: wie heeft er baat bij? Houd daarnaast de vrijheidsbeperkende maatregelen goed in de gaten, die in het kielzog daarvan getroffen worden – en het beleid dat daarop volgt. Ze geven een duidelijke indicatie van wie er belang bij heeft.
Het stellen van deze vraag breekt de illusie. Je ziet opeens wie er echt profiteert van paniek, chaos, verdeeldheid en oorlogen. Dat moment van inzicht is de eerste stap naar bewustwording.
We zijn te oud, te ervaren en te wijs aan het worden om ons opnieuw, nu wereldwijd, bij de neus te laten nemen. Het is tijd om de ketens te verbreken die ons in een gareel vasthouden en in een keurslijf dwingen. Laten we onszelf bevrijden. De sleutel tot vrijheid ligt niet in de handen van een gezelschap dat van de samenleving is losgezongen, maar in onze eigen scherpe blik. Laten we het spel niet langer meespelen, maar doorzien.
Werk aan de winkel
Daarover gesproken: niets houdt ons tegen om de oorlogsmachinerie te stoppen. Ook hier speelt de vraag wie er profiteert van het geroffel op de oorlogstrom. Zijn dat dezelfde personen die de troepen aanvoeren?
Menig Romeinse keizer kan nog meegegeven worden dat hij zelf vooropging in de strijd. Maar de oorlogspropagandisten van deze tijd – waaronder de secretaris-generaal van de NAVO, de ministers, staatssecretarissen en zelfs influencers van koninklijke huize – zijn daar niet op gebouwd.
Wij hoeven geen oorlog te voeren. Wij kunnen aan vrede bouwen. De keuze is aan ons. Help mee het recept van vrede te verspreiden. Bezoek daarvoor www.raadvandekoning.nl, bestel het boek of boek een bouwkeetsessie. Voor het goede doel: van innerlijke vrede naar wereldvrede. Omdat het kan en ook wel een beetje moet. Al zijn nog zoveel mensen allergisch voor ‘moeten’.
Dit is deel 1 van het tweeluik Masterplan in uitvoering. Deel 1 analyseert de Romeinse strategie en instrumenten, deel 2 schetst de contouren van de opkomende wereldheerschappij.
