Een van de opmerkelijkste boeken die ik de laatste tijd heb gelezen, is De Corona Inquisitie van Frank Stadermann. De ondertitel van het boek luidt Medische keuzes tussen wet en geweten. De titel is toepasselijk, want wat er gebeurde tijdens de pandemie was ongehoord, onwetenschappelijk, dom, arrogant en corrupt. Het boek is een absolute aanrader voor wie zowel terug als vooruit wil kijken.
Frank Stadermann is oud-advocaat. Hij heeft zich tijdens de pandemie actief bemoeid met rechtszaken tegen individuen, die waren aangespannen door de Nederlandse overheid, de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) en het Openbaar Ministerie. In zijn boek blikt Stadermann terug op deze inktzwarte periode van de geschiedenis.
Voorwoord
Het voorwoord van De Corona Inquisitie is geschreven door Gideon van Meijeren. Het is getiteld Verboden te wantrouwen. Van Meijeren wijst op de fundamentele tegenstrijdigheden in het overheidsbeleid, met name hoe dat door de AIVD werd verwoord. Er zijn veel overheidsorganisaties die tot doel hadden de burgers te beschermen tegen de overheid, maar door definities aan te passen, om te buigen en te overdekken met het tegendeel, kon de overheid iedereen die een kritisch geluid had monddood maken.
In mijn ogen is die strategie kenmerkend voor de VVD. Ze doet denken aan wat Freud beschrijft in Psychopathologie des Alltagslebens. In dat boek beschrijft Freud de veelal neurotische mechanismen die mensen hanteren om zich in het dagelijks leven te handhaven. Kort samengevat: liegen en bedriegen.
De strijd van de Inspectie tegen corona-kritische artsen
De door de overheid afgekondigde maatregelen hadden geen wetenschappelijke basis en dienden vooral om de angst in stand te houden. Allerlei volstrekt kolderieke maatregelen werden gewoon geaccepteerd, zoals het eenrichtingsverkeer in winkels.
De Rotterdamse kwakbol Ernst Kuipers zei dat de vaccinaties een ongecontroleerd experiment waren. En dat was mijns inziens een herhaling van de vaccinaties tijdens de Mexicaanse griep. Mensen die niet meegingen in het narratief werden als wappies, aso’s of complotdenkers weggezet. Sociale uitsluiting dreigde voor vaccinweigeraars. Een eventuele oversterfte door vaccinaties mocht niet onderzocht worden. Volgens de vorige minister van VWS Fleur Agema was er sprake geweest van een oefening in paraatheid, waartoe Nederland zich tegenover de NAVO had verplicht.
De Corona Inquisitie van Frank Stadermann is verschenen bij Obelisk Boeken. Meer weten? Klik hier.
Opmerkelijk was uiteraard het ontbreken van een onafhankelijke pers, noodzakelijk voor een goed functionerende democratie, aldus de auteur. Hetzelfde geldt voor een onafhankelijke rechterlijke macht. ‘Onwetendheid is de bron van alle kwaad’, stelde Socrates reeds.
De medische wereld deed wat het kon om zich te etaleren als buikspreekpop van de farmaceutische industrie. Medische vakbladen etaleerden hun gebrek aan visie en kennis.
Het hoofdstuk over de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) is veelzeggend. Zij wordt geacht haar taak onpartijdig en deskundig uit te voeren. Maar ook voor deze organisatie geldt dat het niet in staat is te leren van fouten.
De ziekenhuizen werden steeds onveiliger, niet vanwege de ernst van de pandemie, maar vanwege de domheid van artsen. Huisartsen lieten weer eens zien dat hun vak teloor zal gaan.
Off-label voorschrijven
De zaak van het voorschrijven van ivermectine en hydroxychloroquine speelt nu nog door vanwege de zeldzame domheid en corruptie van de inspectie en de rechterlijke macht. Het aanklagen van artsen die deze middelen tijdens de coronacrisis voorschreven, laat schrijnend zien wat onafhankelijkheid van de rechterlijke macht in dit land betekent, namelijk helemaal niets. Dat gold uiteindelijk zelfs voor de Raad van State. Na het demasqué van dit hoogste nationale rechterlijke college werd duidelijk dat ook voor deze club de term ‘onafhankelijkheid’ niet meer opging, aldus de auteur.
Huisarts Rob Elens komt uitgebreid ter sprake en vooral ook de volstrekt ongeloofwaardige en onjuiste aanvallen op zijn persoon. De aanvallen op huisarts Els van Veen door collega’s kennen hun weerga niet. Deze aanvallers vonden kennelijk wel een plek in deze waanzin.
Artsen en anderen stelden keer op keer dat niet bewezen is dat deze middelen werken. Hetgeen volgens mij vreemd is, want de meeste medicijnen werken helemaal niet en helpen evenmin. Dat was te moeilijk voor deze farizeeërs.
De oprichting van het Artsen Collectief geeft verwarring bij voor- en tegenstanders en de wijze waarop tegenstanders hiermee omgingen laat zien hoe corrupt Nederland kan zijn. De teloorgang van het NHG is schrijnend, zij verwees naar het CBG en naar de producent. Van het LHV ging geen enkel initiatief uit. Artsenorganisaties gingen elke discussie uit de weg. De main-stream-medische wereld wilde niets weten van mogelijke gevaren van het vaccin.
De jacht op andersdenkende artsen startte in het parlement met het beste paard van stal, Atje Kuiken. De Inspectie liet zich aansturen door de NCTV.
Uiteindelijk faalden de pogingen om het gebruik van ivermectine en hydroxychloroquine aan banden te leggen. Wie dat wilde, haalde de medicijnen uiteindelijk gewoon zelf uit het buitenland.
De corona-inquisitie was een grove inbreuk op – en misschien zelfs een afscheid van – de meeste basale medisch-ethische principes van onze samenleving. Volgens die principes kan een arts nooit verplicht worden zich te houden aan richtlijnen en standaarden, houden artsen zich aan hun artseneed – en zijn en blijven artsen, volgens de auteur, eindverantwoordelijk voor hun handelen, ongeacht de omstandigheden.
Het is in het belang van de volksgezondheid dat artsen op hun eigen kompas mogen varen, ook als zij daarbij ingaan tegen richtlijnen, standaarden en voorgeschreven of geadviseerde medische opvattingen. Als hen dat niet meer wordt toegestaan, betekent dat het einde van de eed van Hippocrates. Toen na de Tweede Wereldoorlog duidelijk werd dat artsen onder fascistische regimes misdaden tegen de mensheid hadden begaan, was de consensus dat ‘dit nooit meer mag gebeuren’. Tijdens de coronacrisis waren de lessen uit het verleden kennelijk alweer vergeten.
Afnemend vertrouwen in de overheid
René Héman, voorzitter van de KNMG, kwam weer met zijn onbegrijpelijke redeneringen. Kritische argumenten moesten we bewaren voor de evaluatie, meende hij. Hij deed ook een beroep op de deskundigheid van VWS, RIVM en de GGD’s.
De Inspectie hield geen rekening met voortschrijdend inzicht. Ook ging men nooit inhoudelijk in op de argumenten van artsen. Exemplarisch was wat gebeurde tijdens een gesprek tussen de IGJ en de neuroloog Jan Bonte. Puttend uit zijn parate kennis fileerde Bonte de inspecteurs over een inhoudelijke kwestie. Zij konden aan het eind bijna geen woord meer uitbrengen. Het gesprek veranderde echter niets aan de opstelling van de IGJ.
Een belangrijk doel van de campagne van de Inspectie tegen artsen was volgens de auteur kennelijk het onderdrukken van de vrije meningsuiting van artsen die zich tegen het vaccin uitspraken. De IGJ was niet langer bezig met het bewaken van de kwaliteit en integriteit van de zorg, maar met het op peil houden van het vertrouwen in de zorg.
Ook daarin faalden de Inspectie en de rechterlijke macht. Velen verloren hun vertrouwen in de medische wetenschap, in artsen, politici en überhaupt de overheid. De overheid bereikte precies het tegenovergestelde van wat ze wilde. Het vertrouwen van burgers in vaccins, artsen, de politiek en rechters nam af. Het is in de recente geschiedenis nog nooit zo laag geweest als nu.
Deze recensie is besproken op obeliskboeken.nl.
