Een gepaste aanhef voor een indringende boodschap. Daar mag je best wel even voor aan je scherm gekluisterd zitten. Want de tijd dringt. Het (inter)net sluit zich. Nog even en we kunnen ons digitaal en fysiek niet meer vrij bewegen. De wereldwijde voorbereidingen die de boven ons gestelden hiervoor treffen, naderen hun voltooiing. Ze hoeven alleen nog maar wat losse eindjes aan elkaar te knopen.
Er wordt gillende haast gemaakt met de invoering van een Europese app voor online leeftijdsverificatie. Marketingtechnisch handig verpakt als bescherming voor kinderen, voor hun veiligheid. De vergelijking met de slogans uit de coronacrisis, toen we het deden voor de ouderen, dringt zich onwillekeurig op. De strategie is simpel. Kies een kwetsbare groep, verschuil je erachter en je hebt vrij spel. Niemand durft daartegen in te gaan.
Ach ja, er zullen wel een aantal kritische geesten opstaan die wat wauwelen over privacy en overige obstakels. Die snijd je op voorhand de pas al af door ze eenvoudigweg niet toe te laten tot het publieke discours.
Ook weer geregeld. Het marketingadvies van ongetwijfeld glossy signatuur, bekostigd door de belastingbetaler, kan de deur uit. Naar de Europese Commissie mét het addendum dat bliksemsnelle uitvoering van het hoogste belang is om te voorkomen dat er op de valreep alsnog slapende honden wakker worden. En zo geschiedde.
Het leek allemaal zo mooi. Te mooi om waar te zijn. Het world wide web en de social media. Creatieve internettoepassingen die gebruikmaken van een netwerk dat oorspronkelijk door de Amerikaanse overheid en defensie is ontwikkeld.
“I always felt like fundamentally it was a force for good”, verzuchtte een techbouwer in de documentaire The Social Dilemma. “I don’t know if I feel that way anymore.”
Het systeem zegt nee
Is het te ver gezocht om te veronderstellen dat de hele operatie vanaf het begin diende om een verleidelijk world wide web om ons heen te spinnen? Precies zoals een spinnenweb als val dient om insecten te vangen? En dat wij, de argeloze consumenten die ons zo graag laven aan een eindeloze hoeveelheid informatie en zo graag met elkaar in verbinding staan, de prooi zijn?
Natuurlijk lopen we niet met open ogen in zo’n val. Daarom is de list van de leeftijdsverificatie bedacht. Vervolgens is het nog maar een fluitje van een cent om ons een digitale ID op te leggen, waarin al onze persoonlijke gegevens (en je kunt het zo gek niet bedenken wat daar allemaal onder valt) ‘handig’ centraal opgeslagen worden.
Centralisatie van data en macht is geen gelukkige combinatie. Te verleidelijk voor (daar heb je ze weer) de boven ons gestelden. Het betekent dat het systeem ‘nee’ kan zeggen als jouw data niet aan de maatstaven voldoen – en dat is echt geen vergezocht doemscenario.
Bedoeling
Als het systeem ‘nee’ zegt, zouden we daar een weeffout van het systeem in kunnen zien. Een typisch geval van foutje bedankt. Deze aflevering van The Corbett Report laat echter zien dat de bedoeling van het systeem precies is wat het doet. Kijken naar wat een systeem doet, volstaat dus om te weten wat de eigenlijke bedoeling ervan is.
Een gewaarschuwd mens
Op 1 april 2026 (geen grap) deed Glenn Meder in 12 punten in een draad op X uit de doeken wat er in de lijn van de verwachtingen ligt. Het is bepaald geen optimistisch en vrolijk toekomstbeeld. Ik heb de door Meder opgesomde 12 punten integraal vertaald.
[1] Je bankrekening wordt bevroren om 3 uur ‘s ochtends op een woensdag. Geen waarschuwing. Geen verklaring. Er is niemand die je kunt bellen. Je hebt geen misdaad gepleegd. Je hebt geen betaling gemist. Je hebt iets online gepost dat een algoritme als problematisch heeft gemarkeerd.
Tegen de tijd dat je wakker wordt, is je geld verdwenen. Je ov-chipkaart is gedeactiveerd. Je digitale ID toont een nalevingsschending. Dit is geen nachtmerrie, maar het eindpunt van het digitale controlenetwerk dat op dit moment wordt opgebouwd.
[2] Het systeem hoeft niet perfect te zijn om je te controleren. Het hoeft alleen maar onvermijdelijk te zijn. Elke transactie wordt gevolgd. Elke beweging geregistreerd, elk woord dat je online spreekt gekoppeld aan je geverifieerde identiteit. Er is geen contant geld om op terug te vallen. Anoniem reizen is niet mogelijk.
Er is geen manier om te bestaan buiten het net. Eén ID. Eén profiel. Eén permanent dossier dat je volgt van geboorte tot dood, dat je niet kunt verwijderen, waartegen je niet in kunt beroep gaan en waaraan je niet kunt ontsnappen.
[3] Een afwijkende mening wordt onmogelijk. Niet omdat spreken illegaal is, maar omdat de kosten van spreken automatisch in armoede worden omgezet. Je bekritiseert een beleid. Je sociale kredietscore daalt. Je verzekeringspremies stijgen. Je aanvraag voor een lening wordt afgewezen. De schoolinschrijving van je kind wordt vertraagd. Geen proces. Geen hoorzitting. Geen mens die de beslissing nam. Alleen een algoritme dat besloot dat je een risico bent. En een systeem dat je straft voor het ontbijt.
[4] Je kunt geen eten kopen zonder toestemming van het systeem. Elke aankoop vereist authenticatie. Elke authenticatie genereert een record. Elk record voedt het profiel. De supermarkt accepteert geen contant geld. De boerenmarkt accepteert geen contant geld. Niemand accepteert contant geld. Contant geld is jaren geleden afgeschaft voor je veiligheid en gemak. Nu is er geen aankoop die het systeem niet kan zien en geen transactie die het systeem niet kan stoppen.
[5] Je kinderen groeien op in een kooi die ze niet kunnen zien. Ze hebben nooit privacy gekend. Nooit anonimiteit ervaren. Nooit een beslissing genomen die niet werd geregistreerd, geanalyseerd en beoordeeld. Ze rebelleren niet tegen het systeem – omdat ze niet weten dat het systeem er is. Het is voor hen gewoon hoe het leven nu eenmaal is. Jij herinnert je vrijheid. Zij erven surveillance. En zij zullen hun kinderen erin opvoeden zonder vragen te stellen.
[6] Reizen wordt een privilege, dat wordt verleend door de staat. Je digitale ID is gekoppeld aan je voertuig. Je voertuig rapporteert je locatie in real time. Elke weg heeft camera’s. Elke camera heeft gezichtsherkenning. Je rijdt naar een protest. Het systeem weet het. Je woont een vergadering bij die het algoritme als verdacht markeert. Het systeem weet het. De volgende keer dat je probeert aan boord van een vliegtuig te komen – geweigerd.
Geen verklaring. Geen mogelijkheid om in beroep te gaan. Gewoon een rode vlag in een database die je nooit zult zien.
[7] Medische zorg is gekoppeld aan naleving van de regels. Je gezondheidsgegevens maken deel uit van je digitale profiel. Je recepten. Je diagnoses. Je volledige medische geschiedenis – toegankelijk voor het systeem met een enkele toetsaanslag.
Weiger een verplichte behandeling en je gezondheidsscore daalt. Je verzekering wordt ingetrokken. Je toegang tot zorg wordt beperkt. Niet door een wet. Door een geautomatiseerd beleid dat in real time wordt gehandhaafd in elk ziekenhuis, elke apotheek, elke kliniek.
[8] Het hebben van betaald werk wordt bepaald door een score die je niet kunt zien en niet kunt corrigeren. Bij elke sollicitatie wordt je digitale profiel geraadpleegd – met daarin je sociale mediageschiedenis, je kooppatronen, je locatiegegevens, je biometrische markers, de voorspellingen van je gedrag.
Je wordt niet afgewezen omdat je niet gekwalificeerd bent. Je wordt afgewezen omdat een AI heeft besloten dat je niet compliant genoeg bent. Geen mens ziet ooit je cv. Geen mens neemt ooit de beslissing.
[9] De wet wordt irrelevant. Je hoeft geen wet te overtreden om gestraft te worden. Je hoeft alleen maar buiten de aanvaardbare patronen te vallen. Een algoritme bepaalt wat riskant is. Een database bepaalt wat abnormaal is. Een systeem bepaalt wat toegestaan is. Grondwettelijke bescherming betekent niets als de straf geautomatiseerd is, de handhavers bedrijven zijn en er geen rechtszaal is waar je jezelf kunt verdedigen.
[10] Er is geen verzet omdat het niet mogelijk is verzet te organiseren. Je kunt geen groep van gelijkgestemden om je heen verzamelen zonder dat het systeem het weet. Je kunt niet communiceren zonder dat het systeem meeluistert. Je kunt niet plannen zonder dat het systeem dat opmerkt. Elke bijeenkomst wordt geregistreerd. Elke versleutelde boodschap is verdacht. Elke groep die als gevaarlijk wordt gelabeld, wordt ontmanteld voordat die kan handelen – niet door de politie, maar door een algoritme dat hun geldstromen afsnijdt en accounts blokkeert.
[11] Het ergste is hoe normaal het leven in een digitale gevangenis voelt. Er zijn geen soldaten op straat. Er is geen dramatische overname. Er is geen moment waarop iedereen beseft wat er gebeurd is. Het is een langzame verwurging. Eén beleidsmaatregel tegelijk. Eén stukje gemak en comfort tegelijk. Eén generatie tegelijk.
Tot de dag waarop je om je heen kijkt en beseft dat elke keuze die je maakt wordt gecontroleerd, elke actie die je onderneemt wordt beoordeeld en elke vrijheid die je ooit had is verdwenen. En je kinderen denken dat het altijd zo geweest is.
[12] Deze toekomst is niet onvermijdelijk. Maar hij is dichtbij. De infrastructuur wordt op dit moment gebouwd. De wetgeving beweegt door parlementen. De overeenkomsten tussen overheid en bedrijven zijn al getekend. Het enige wat tussen vandaag en die dystopie staat, zijn mensen die het zien aankomen en weigeren het te laten gebeuren.
Onderwijs jezelf. Praat met mensen. Verschijn bij bijeenkomsten. Steun leiders die digitale ID en CBDC-mandaten op staatsniveau om zeep helpen. Het venster staat open. Maar het zal niet voor altijd openblijven. Bescherm vrijheid door privacy te beschermen.
Waarschuwende geluiden zijn verder afkomstig van onder meer Arno Wellens, Wesley Feijth, Michel Portier, Catherine Austin Fitts en Hester Bais. Zouden zij niet samen door Nederland kunnen toeren, en gezamenlijk zorgen voor volle pleinen, zalen en studio’s? Zodat niemand maar dan ook niemand meer om hun alarmerende en hoogst urgente boodschap heen kan? Zo’n line-up zou wel eens hét momentum kunnen genereren waardoor mensen tot inkeer komen en zich keren tegen de heilige graal die digital ID-hunters ten eigen nutte en voordeel najagen.
Vertrouwen is…
Vertrouwen is de basis voor een gezonde, florerende maatschappij. Laat dat gezegd zijn. De weg is dus niet naar meer (overheids)controle, maar naar meer (zelf)vertrouwen.
Wie bouwt aan gezond zelfvertrouwen leert steviger te staan in een wereld vol ruis. Vanuit innerlijke rust ontstaat vanzelf meer zelfoplossend vermogen en persoonlijk leiderschap. Daar zijn we zo zoetjes aan wel aan toe.
Voor wie niet geleid wil worden door angst, maar door innerlijke kracht als kompas om grote en kleine conflicten voor eens en altijd op te lossen. Bekijk actuele data voor de Bouwkeetgesprekken en schrijf je in voor lezingen, workshops of gastlessen.
Ik heb gezegd!
